Για να καταλάβουμε καλύτερα τις μαθησιακές δυσκολίες, τις αναπτυξιακές διαταραχές και τα παιδιά ΑμεΑ

...ίσως απλά να αρκεί να ρίξουμε μια ματιά σε εμάς.

Και μετά στον κόσμο γύρω μας.

Κάπως έτσι τα παιδιά που απαρτίζουν

μια τάξη,

ένα αμφιθέατρο,

τις σειρές μπροστά από ένα πάλκο

δεν μοιάζουν σε τίποτα το ένα με τον άλλο.

Κάποιο παιδί τα πάει καλά με το παρεάκι έξω στο διάλειμμα, αλλά τον ζορίζει η ώρα της παράδοσης. Άλλο "πετάει" στα μαθήματα, αλλά το κοινωνικό κομμάτι δεν είναι το φόρτε του. Πιο δίπλα υπάρχει το κορίτσι που είναι φουλ αποτελεσματικό όταν τα ζητούμενα των ασκήσεων είναι λίγες λέξεις και όταν οι απαντήσεις είναι πολλαπλών επιλογών. Άλλο πάλι κορίτσι νιώθει ότι οι υπερδυνάμεις της πολλαπλασιάζονται μόνο αν απαντάει προφορικά, ειδικά όταν οι ερωτήσεις είναι κριτικής σκέψης. Κάποιο παιδί δυσκολεύεται γιατί οι γονείς του χωρίζουν. Άλλο παιδί βιώνει καθημερινή βία. Υπάρχει το παιδί που δεν έχει για να φάει στο διάλειμμα. Το παιδί που δεν μπορεί να περιμένει τη σειρά του. Που δεν μπορεί να καθίσει για πολύ ώρα με υπομονή. Το παιδί με προβλήματα όρασης, ακοής ή ομιλίας. Το παιδί που έχει διαβήτη ή καρκίνο. Το παιδί που παθαίνει επιληπτικές κρίσεις. Το παιδί που έμεινε παράλυτο. Το παιδί που γεννήθηκε παράλυτο. Το παιδί που έχει εμμονές με τα κίτρινα καπάκια μπουκαλιών. Το παιδί που ξέρει τα πάντα για τη σταγόνα νερού και πώς αυτή κινείται στον τεράστιο κόσμο που ζούμε. Που ξέρει να αφουγκράζεται τους ήχους, τις υφές, τις γεύσεις και τα χρώματα με τρόπο μοναδικό.

Και ούτω καθ' εξής.

Τα παιδιά λοιπόν που απαρτίζουν

μια τάξη,

ένα αμφιθέατρο,

τις σειρές μπροστά από ένα πάλκο

δεν μοιάζουν σε τίποτα το ένα με τον άλλο.

Στο μόνο που μοιάζουν είναι σε εμάς τους ενήλικες

που επίσης δεν μοιάζουμε σε τίποτα ο ένας με τον άλλο.

Κάπως έτσι, κάποιος από εμάς γράφει greeklish, για να "κρύψει" τη δυσορθογραφία του, όχι την αμάθειά του. Κάποιος άλλος δυσκολεύεται να καθίσει με υπομονή στη σειρά του ταμείου ή δεν αντέχει το συνωστισμό του Mall. Άλλος πάλι είναι άνεργος. Άλλος έχει χάσει τη δυνατότητα να περπατάει, να μιλάει, να ακούει ή να βλέπει. Κάποιος άλλος γεννήθηκε με κάποια αναπηρία. Άλλος που είναι θύμα ενδοοικογενειακής βίας. Υπάρχει εκείνος που φοβάται τις αρρώστιες ή την έκθεση. Άλλος φοβάται τις σχέσεις. Υπάρχει και αυτός που ζει πίσω από ένα avatar στα social media τη ζωή που θα ήθελε να ζήσει. Άλλος πάλι φοβάται να διεκδικήσει. Άλλος δυσκολεύεται με τα λόγια, αλλά είναι η καλύτερη παρέα για δράση. Κάποιος πάλι μιλάει με θυμό ή δεν μπορεί να διαχειριστεί τις κρίσεις. Άλλος δεν έχει ταξιδέψει πουθενά, αλλά έχει πάει παντού με το διάβασμα. Υπάρχει και αυτός που εκνευρίζει τους γύρω του με την παρορμητικότητά του, αλλά κάνει τα καλύτερα πάρτι ever.

Και ούτω καθ' έξης.

Όλοι αυτοί, παιδιά και ενήλικες, ζούμε αιώνες τώρα σε αυτόν τον πλανήτη δημιουργώντας. Ασταμάτητα. Όλοι αυτοί, παιδιά και ενήλικες, με αυτά τα χαρακτηριστικά. Και αυτό είναι το μόνο ίδιο μεταξύ μας! Το πιο ωραίο, κοινό, ολότελα δικό μας ίδιο, το ότι είμαστε διαφορετικοί! Υπέροχοι, ανθρώπινοι, ξεχωριστοί. Διαφορετικοί!